Nga redaksia PatriotikMedia.al, bazuar në denoncimin e Avokat Arben Llangozit
Një ngjarje tronditëse, e denoncuar publikisht dhe e shoqëruar me pamje të rënda, ka nxjerrë në pah një nga plagët më të thella të tranzicionit shqiptar: mafien e pronave dhe dështimin e institucioneve për të mbrojtur qytetarin e pambrojtur.
Ngjarja ka ngritur pikëpyetje të rënda mbi mënyrën se si ushtrohet pushteti dhe si trajtohen qytetarët në vendin tonë. Një nënë 75-vjeçare, e pambrojtur dhe në moshë të thyer, është përballur me dhunë dhe fyerje nga persona me uniformë, në një skenë që nuk i përket një shteti ligjor, por një realiteti alarmues.
Sipas pamjeve dhe dëshmive, para se policia të hynte në banesën e saj, është ndërprerë energjia elektrike. Një veprim që ngre dyshime serioze: a ishte kjo një përpjekje e qëllimshme për të shmangur regjistrimin e asaj që do të ndodhte më pas? Nëse po, atëherë kemi të bëjmë me një akt të organizuar, jo me një incident të rastësishëm.
Por ajo që nuk ishte parashikuar, ishte ekzistenca e kamerave të lidhura me panele diellore. Edhe në errësirë, ato vijuan të regjistrojnë. Dhe pamjet janë tronditëse.
Në to dëgjohen zëra që nuk i përkasin një force që mbron ligjin, por një bande që ushtron presion dhe dhunë: “Ngrije me shqelma”, dëgjohet të thuhet për një grua 75-vjeçare. Një nënë. Një qytetare që duhet të ishte nën mbrojtjen e shtetit, jo objekt i dhunës së tij.
Kjo ngjarje nuk është thjesht një akt dhune. Ajo ngre dyshime të forta për tejkalim kompetencash, për përdorim të forcës në mënyrë të pajustifikuar, për ndërhyrje në banesë pa transparencë dhe për përpjekje për të fshehur prova. Kur ndërpritet energjia elektrike para një aksioni policor dhe më pas dëgjohen thirrje dhune, kemi të bëjmë me një alarm publik që nuk mund të anashkalohet.
Problemi nuk është vetëm individi që ushtron dhunë. Problemi është sistemi që e lejon, e mbulon apo e justifikon atë. Uniforma nuk është simbol force ndaj qytetarit, por përgjegjësi për ta mbrojtur atë.
Pasi e dhunuan Rexhep Ademin para 4 muajve dhe e lanë në gjendje të rëndë, banditët sfidojnë hapur shtetin: “Hajde se do shkojmë në polici”
Shtetasi Rexhep Ademi nga Golemi i Kavajes është dhunuar barbarisht dhe është lënë në gjendje të rëndë, ndërsa ajo që i bën edhe më alarmuese situatën është arroganca e agresorëve pas aktit kriminal.
Në pamjet dhe dëshmitë e bëra publike, dëgjohen qartë fjalët sfiduese të dhunuesve: “Hajde se do shkojmë në polici”. Një fjali që flet më shumë se çdo deklaratë zyrtare. Një fjali që tregon se krimi nuk i trembet ligjit, përkundrazi, sillet sikur e ka në kontroll atë.
Kur një qytetar rrihet brutalisht dhe lihet në gjendje të rëndë, ndërsa autorët flasin me vetëbesim sikur policia është një strehë për ta, atëherë problemi nuk është më vetëm një akt dhune i izoluar. Problemi shndërrohet në një krizë të thellë besimi ndaj institucioneve që duhet të garantojnë rendin dhe drejtësinë.
Si është e mundur që në një vend që synon standardet europiane, qytetari të ndihet i pambrojtur përballë bandave? Si është e mundur që agresorët të shfaqin një arrogancë të tillë, ndërsa viktima përfundon e braktisur dhe pa mbrojtje? Këto nuk janë më pyetje retorike, por akuza të drejtpërdrejta ndaj një sistemi që duket se ka dështuar në funksionin e tij themelor.
Rasti i Rexhep Ademit ngre dyshime të forta për mosveprim institucional dhe për një klimë ku krimi mund të ketë krijuar lidhje të rrezikshme me segmente të caktuara të policisë dhe prokurorisë. Kur dhuna ndodh në sy të publikut dhe autorët nuk ndjejnë asnjë pasojë të menjëhershme, lind natyrshëm pyetja: kush i mbron këta individë?
Ky është momenti kur drejtuesit e institucioneve ligjzbatuese duhet të flasin me veprime, jo me deklarata. Çdo vonesë, çdo heshtje dhe çdo relativizim i kësaj ngjarjeje vetëm sa e thellon krizën e besimit dhe i jep më shumë kurajo elementëve kriminalë.
Sepse në fund të fundit, kur bandat ndihen më të sigurta se qytetarët, atëherë nuk kemi më një problem rendi publik, por një problem themelor të vetë shtetit.
Sipas denoncimit të bërë nga avokati Arben Llangozi, një grua e moshuar është dhunuar brutalisht nga persona të lidhur me një konflikt pronësie – dhe kjo jo në fshehtësi, por në sy të efektivëve të Policisë së Shtetit. Pamjet e publikuara tregojnë qartë shenja dhune në trupin dhe duart e saj, një dëshmi e drejtpërdrejtë e brutalitetit që është ushtruar.
Por ajo që e bën këtë rast edhe më alarmant është reagimi i policisë.
Në vend që të ndërhynte për të ndalur dhunën, për të neutralizuar agresorët dhe për të garantuar sigurinë e viktimës, policia ka zgjedhur të shoqërojë pikërisht të moshuarën – e cila, sipas dëshmive, kishte humbur ndjenjat si pasojë e dhunës. Ky veprim ngre pikëpyetje të rënda mbi rolin real të strukturave të rendit në situata të tilla.
A kemi të bëjmë me paaftësi? Me neglizhencë? Apo me diçka edhe më të rëndë – një sistem që vepron nën ndikimin e interesave të mafies së pronave?
Ky nuk është më një konflikt i zakonshëm civil. Ky është një test për shtetin ligjor.
Kur një qytetare e moshuar dhunohet publikisht dhe, në vend që të mbrohet, trajtohet si problem nga vetë institucionet që duhet ta mbrojnë, atëherë besimi tek drejtësia goditet në themel.
Familjarët dhe qytetarët kërkojnë përgjigje. Dhe këto përgjigje duhet të vijnë menjëherë.
Prokuroria duhet të nisë hetim të plotë penal për dhunën e ushtruar. Agjencia e Mbikëqyrjes Policore duhet të verifikojë çdo veprim dhe mosveprim të efektivëve në vendngjarje. Drejtuesit e Policisë së Shtetit duhet të sqarojnë publikisht se kush dha urdhrat dhe mbi çfarë baze ligjore u mor vendimi për shoqërimin e viktimës, dhe jo të dhunuesve.
Sepse nëse ky rast lihet të zbehet në heshtje, atëherë mesazhi që i jepet qytetarëve është i qartë dhe i rrezikshëm: se përballë mafies së pronave, edhe shteti mund të zgjedhë të mbyllë sytë.
Shqipëria nuk mund të ndërtojë të ardhmen mbi padrejtësi të tilla. Mbrojtja e pronës dhe dinjitetit të qytetarit është themeli i çdo shteti që pretendon të jetë i drejtë.
Dhe sot, më shumë se kurrë, ky themel është vënë në provë.